Dlaczego wracamy do starych zachowań, mimo że chcemy się zmienić?

Dlaczego wracamy do starych zachowań, mimo że chcemy się zmienić?

„Przecież ja już to wszystko rozumiem. Dlaczego znowu zrobiłam dokładnie to samo?”

To pytanie zna wiele osób, które naprawdę chcą coś w sobie zmienić.

Wiesz, że nie chcesz kolejny raz wdawać się w tę samą relację.

Wiesz, że nie chcesz wszystkiego brać na siebie.

Wiesz, że chcesz stawiać granice.

Wiesz, że odkładanie wszystkiego na później wcale Ci nie pomaga.

A jednak przychodzi konkretny moment, konkretna osoba, konkretna emocja… i nagle stara wersja Ciebie wraca do gry.

Mówisz „tak”, choć chciałaś powiedzieć „nie”.

Odpisujesz, choć obiecałaś sobie, że tego nie zrobisz.

Zaczynasz się tłumaczyć, choć przecież miałaś już tego nie robić.

Odkładasz coś kolejny raz, chociaż doskonale wiesz, że później będzie tylko trudniej.

I wtedy pojawia się myśl:

„Widocznie wcale się nie zmieniłam.”

A może prawda jest zupełnie inna?

Samo „wiem” nie zawsze wystarczy.

Jedna z najbardziej frustrujących rzeczy w zmianie jest taka, że możemy doskonale wiedzieć, co robimy źle, a mimo to nadal to robić.

Możesz przecież wiedzieć, że krzyk nie rozwiązuje problemu.

Możesz wiedzieć, że ciągłe zadowalanie innych Cię wyczerpuje.

Możesz wiedzieć, że powrót do byłego partnera nie jest najlepszym pomysłem.

Możesz nawet bardzo dobrze rozumieć, skąd wzięło się Twoje zachowanie.

I nadal je powtarzać.

Dlaczego?

Bo człowiek nie działa wyłącznie na podstawie tego, co wie.

Działamy również na podstawie tego, czego nauczyliśmy się przez lata.

A to dwie różne rzeczy.

Mózg kocha to, co zna.

Nasz mózg jest bardzo praktyczny. Nie chce za każdym razem wymyślać od nowa, jak zachować się w podobnej sytuacji.

Jeżeli wielokrotnie reagowałaś w określony sposób, reakcja zaczyna być coraz bardziej automatyczna.

Ktoś podnosi głos → zaczynasz się tłumaczyć.

Ktoś się od Ciebie oddala → zaczynasz zabiegać o jego uwagę.

Pojawia się stres → odkładasz działanie.

Czujesz napięcie → szukasz czegoś, co szybko je zmniejszy.

Nie musisz podejmować świadomej decyzji.

Schemat już ją za Ciebie podpowiada.

I właśnie dlatego czasami możesz mieć wrażenie, że „sama siebie sabotujesz”.

Tyle że najczęściej nie chodzi o sabotaż.

Chodzi o automatyzm.

Stare zachowanie nie pojawia się przypadkiem.

Zazwyczaj coś je uruchamia.

Czasami jest to konkretna sytuacja.

Czasami czyjeś słowa.

Czasami określona osoba.

A czasami coś znacznie mniej oczywistego – zmęczenie, samotność, poczucie odrzucenia albo zwykły gorszy dzień.

Wyobraź sobie, że przez długi czas uczysz się być „tą silną”.

Nie prosisz o pomoc.

Nie narzekasz.

Ogarniesz. Zawsze.

Aż pewnego dnia jesteś tak zmęczona, że ktoś pyta:

„Mogę Ci jakoś pomóc?”

I zamiast powiedzieć „tak, bardzo”, odpowiadasz automatycznie:

„Nie, wszystko jest okej.”

To nie dlatego, że nie potrzebujesz pomocy.

Prawdopodobnie właśnie dlatego, że przez lata nauczyłaś się, że potrzebowanie czegoś od innych nie jest bezpieczne, wygodne albo mile widziane.

Stary schemat po prostu zrobił to, co umie najlepiej.

Najciekawsze pytanie brzmi: po co?

Kiedy wracasz do starego zachowania, łatwo zapytać:

„Dlaczego znowu to zrobiłam?”

Ale czasami dużo więcej mówi pytanie:

„Co mi to zachowanie daje?”

Brzmi dziwnie?

Bo przecież skoro coś nam szkodzi, to dlaczego mielibyśmy to powtarzać?

A jednak niemal każde utrwalone zachowanie kiedyś po coś było.

Unikanie może chronić przed lękiem.

Kontrolowanie może dawać poczucie bezpieczeństwa.

Zadowalanie innych może zmniejszać ryzyko konfliktu.

Odkładanie może na chwilę zdejmować z nas napięcie.

Powrót do znanej relacji może być sposobem na poradzenie sobie z samotnością.

Problem polega na tym, że coś, co kiedyś pomagało przetrwać określoną sytuację, niekoniecznie pomaga dzisiaj.

A organizm nie zawsze dostaje tę aktualizację.

Dlaczego właśnie wtedy, kiedy najbardziej chcemy się zmienić?

Bo zmiana jest… niewygodna.

Nawet dobra.

Nowe zachowanie jest nieznane. Stare jest przewidywalne.

Jeżeli przez lata zgadzałaś się na wszystko, pierwsze „nie” może wywołać ogromne napięcie.

Jeżeli zawsze kontrolowałaś sytuację, odpuszczenie może przypominać utratę gruntu pod nogami.

Jeżeli całe życie unikałaś konfliktów, postawienie granicy może wydawać się niemal niebezpieczne.

I wtedy pojawia się pokusa:

„A może jednak odpuszczę?”

Nie dlatego, że nie chcesz się zmienić.

Tylko dlatego, że stare zachowanie przynosi natychmiastową ulgę.

A mózg bardzo lubi natychmiastową ulgę.

Powrót do starego nie oznacza, że wszystko przepadło.

To chyba jedna z ważniejszych rzeczy, które warto sobie przypomnieć.

Jeden powrót do starego schematu nie kasuje całej wykonanej pracy.

Jeśli przez miesiąc stawiałaś granice, a jednego dnia zgodziłaś się na coś wbrew sobie – nie wracasz automatycznie do punktu wyjścia.

Jeśli przez długi czas nie kontaktowałaś się z kimś, do kogo nie chciałaś wracać, a pewnego wieczoru napisałaś wiadomość – to nie oznacza, że cała Twoja decyzja była błędem.

To może być po prostu informacja:

„W tej konkretnej sytuacji mój stary schemat nadal jest silny.”

I to jest bardzo cenna informacja.

Bo teraz możesz się mu przyjrzeć.

Zamiast się karać – zacznij obserwować.

Następnym razem, kiedy zrobisz coś, czego później będziesz żałować, spróbuj nie zaczynać od:

„Co ze mną jest nie tak?”

Zadaj sobie kilka prostszych pytań:

Co wydarzyło się chwilę wcześniej?

Co wtedy poczułam?

Czego się bałam?

Czego potrzebowałam?

Co chciałam osiągnąć swoim zachowaniem?

I najważniejsze:

Czy następnym razem mogę zrobić choć jedną rzecz odrobinę inaczej?

Nie musisz od razu zmieniać całego swojego życia.

Czasami wystarczy jedna mała przerwa pomiędzy impulsem a reakcją.

Jedno „potrzebuję się zastanowić”.

Jedno „nie, tym razem nie”.

Jedno „nie chcę się tłumaczyć”.

Jedno „potrzebuję pomocy”.

Właśnie tak zaczyna się zmiana.

Nie musisz walczyć ze swoją „starą wersją”.

Być może najwięcej energii tracimy właśnie na walkę ze sobą.

„Nie powinnam taka być.”

„Muszę przestać się bać.”

„Od jutra będę asertywna.”

„Nigdy więcej tego nie zrobię.”

Tylko że im bardziej próbujemy coś w sobie siłą wyeliminować, tym więcej energii zaczynamy temu poświęcać.

Czasami lepszym rozwiązaniem jest ciekawość.

Skąd to się we mnie wzięło?

Kiedy nauczyłam się tak reagować?

Przed czym mnie to kiedyś chroniło?

Czy nadal tego potrzebuję?

Bo zmiana nie zawsze zaczyna się od powiedzenia sobie:

„Muszę się pozbyć tego zachowania.”

Czasami zaczyna się od:

„Chcę zrozumieć, dlaczego ono wciąż jest mi potrzebne.”

A co ma do tego hipnoterapia?

Jeżeli masz poczucie, że rozumiesz swój problem, ale samo rozumienie nie przekłada się na zmianę, warto przyjrzeć się również temu, co dzieje się poza świadomą decyzją.

W hipnoterapii pracuje się między innymi z automatycznymi reakcjami, emocjami, wyobrażeniami i utrwalonymi sposobami reagowania.

Nie chodzi o to, żeby ktoś „wyłączył” Ci stare zachowanie.

Nie chodzi też o utratę kontroli.

Chodzi o stworzenie warunków, w których możesz zatrzymać się przy tym, co zwykle dzieje się automatycznie – i zacząć budować inne możliwości reagowania.

Bo czasami problem nie polega na tym, że nie chcesz się zmienić.

Problem polega na tym, że jakaś część Ciebie nadal uważa, że stary sposób jest potrzebny.

I dopóki nie zrozumiesz dlaczego, możesz próbować zmieniać zachowanie bez końca.

Zmiana zaczyna się tam, gdzie pojawia się wybór.

Nie musisz nigdy więcej wrócić do starego zachowania.

Ale też nie musisz być perfekcyjna.

Prawdziwa zmiana może wyglądać dużo mniej spektakularnie.

Najpierw zauważasz.

Potem zatrzymujesz się trochę wcześniej.

Później reagujesz inaczej.

Następnym razem robisz to już odrobinę łatwiej.

Aż pewnego dnia orientujesz się, że sytuacja, która kiedyś uruchamiała cały dobrze znany schemat, nie ma już nad Tobą takiej władzy.

Nie dlatego, że stałaś się kimś innym.

Tylko dlatego, że nauczyłaś się mieć wybór.

Bo zmiana nie polega na tym, że stara wersja Ciebie znika.

Polega na tym, że przestaje być jedyną wersją, która potrafi zareagować.

Masz pytania dotyczące hipnoterapii?

Jeżeli masz poczucie, że wiesz, co chcesz zmienić, ale mimo wszystko wracasz do tych samych schematów, możesz zacząć od konsultacji.

Nie musisz dokładnie wiedzieć, dlaczego tak reagujesz ani jak powinna wyglądać Twoja zmiana.

Możesz po prostu przyjść z tym, co dziś najbardziej Ci przeszkadza.

Podczas spotkania możemy przyjrzeć się temu, co uruchamia stary schemat, co sprawia, że wciąż do niego wracasz i co możesz zrobić, żeby zacząć reagować inaczej.

Nie musisz mieć gotowego rozwiązania.

Wystarczy, że wiesz, że nie chcesz już wciąż robić tego samego.

Więcej informacji o hipnoterapii znajdziesz na stronie:  www.holymoly.pl

502-501-503

holymolykontakt@gmail.com

Mikołaja Kopernika 26\3, (pokój nr. 2), 81-424 Gdynia